Zgadzam się, improwizacja w tamtym przypadku odegrała krytyczną rolę, ale MG improwizował “pod postacie”, a nie “sobie a muzom”. Karta postaci i jej historia stanowią w takim wypadku nieocenioną pożywkę dla wyobraźni. Można improwizować bez żadnego punktu zaczepienia, ale moim zdaniem o wiele łatwiej, kiedy jest się na czym oprzeć.

Druga sprawa – skille a oczekiwania. Ponownie się z Tobą zgodzę, to nie zawsze idzie w parze, szczególnie, jeśli gracze nie czują/nie lubią danej mechaniki lub jeszcze jej dobrze nie znają. “Odpytywanie ze skilli” czasami pomaga, ale w sumie nie napisałem w tekście rzeczy podstawowej: porozmawiać z graczami. Zazwyczaj będą umieli powiedzieć, czego oczekują (chociaż i od tego są wyjątki).

Co do przygotowania graczy – trochę o aktywizowaniu graczy napiszę w kolejnej części.

Test bardzo fajny ale…

Na początku pojawia się odwołanie do dwuch przygód – Dla Wiktora i Księdza – piszesz, że po dowiedzeniu się kim gracie MG wyszedł na balkon, wrócił po 10 minutach i pociągnął niezapomnianą przygodę. To raczej zasługa wielkich umiejętności do improwizacji a nie obudowania przygody wokół graczy. Mógł zrobić to samo (prowadzić wokół postaci) ale bez umiejętności improwizacji wyszła by pewnie jedna z najgorszych sesji w życiu.

Kolejny przykład to kwestia przygody pod rodzeństwo – ok. tu jest lepiej ale… z przykładu wynika, że gracze dość dobrze wiedzieli kim grają i MG miał bogate podłoże do pisania przygody.

Dalej zaś sam zauważasz, że często gracze wcale nie dają MG bogatego podłoża i wyciągnięcie go od nich nie zawsze zajmie 10 minut.

A więc de facto oba przykłady moim zdaniem nie odnoszą się do tekstu bo w obu ktoś już odwalił robotę (1) improwizacja (2) przygotowanie samych graczy.

Co do historii i skillów i jakoby to mówiło czego chcą gracze – z doświadczenia wiem, że nie zawsze tak jest (dość często ale z pewnością istnieje cała masa graczy ciut inaczej na to patrzących). Często skille to po prostu – to co mi się przyda (bo Gracz zakłada, że czegoś się od niego oczekuje – co wcale nie pokrywa się z tym co on by chciał) – Np. łotrzyk da dużo w Strzelanie bo nikt inny nie strzela, a on i tak ma dużo zręczności ale…. być może jego postać wcale nie chciałaby grać wiele scen ze strzelaniem bo to tylko taki był dodatek? Z historią to samo – gracz odwali historię w 10 minut “bo trzeba” i nawet jeśli będzie to mega porywista, super ekstra przygotowana historia wcale ona nie musi mówić że Gracz chce grać najbliższe 10 sesji wokół tego 10 minutowego planu.

Tak czy inaczej tekst bardzo fajny i zachęca by zaglądać tu częsciej

Czytając go odnosi się wrażenie, że, świadomie lub nie, odwołujesz się do trzewikowego “Graj z głową” – główna teza skupienia się na postaciach Graczy (a w szczególności część związana z interpretacją kart postaci) jako żywo przypomina mi teksty Trzewika.
Bardzo podobało mi się, że mimo wszystko udało Ci się ten temat rozwinąć i przedstawić z nieco innej perspektywy (w sposób szczególny urzekł mnie fragment o stawianiu pytań Graczom “postacio-historio-opornym” . Dzięki temu, otrzymaliśmy bardzo przydatną porcję pomysłów do wykorzystania na naszych sesjach.

I tak na koniec dodam jeszcze kilka słów od siebie. Osobiście zgadzam się z tezą grania w RPG ukierunkowanego na postaciach Graczy (co nie jest równoznaczne z tworzeniem przygód opartych wyłącznie na ich historiach . Traktuję to jako swego rodzaju ukłon w stronę Graczy; za czas i serducho, które włożyli w przygotowanie się do sesji.

Ja osobiście nie lubię przygód uniwersalnych, oderwanych całkowicie od postaci. Rozumiem, że ty – wręcz przeciwnie. Ale to już kwestia osobistych preferencji. RPG to pojemna rozrywka, można w niej zmieścić bardzo różne style grania.

Nimsarn:
Schemat “przygoda to zadanie” nie kłóci się z przedstawioną metodą. Znając postaci graczy możesz przygotować tak trudne dla nich wyzwanie, jak chcesz. Wystarczy, aby problemy, które maja rozwiązać, niezbyt pasowały do ich umiejętności. Przykładowo – grupa dyplomatów zmuszona do honorowego pojedynku. Jeśli wiesz, że twoi gracze będą potrafili sobie z tym kreatywnie poradzić, to czemu nie?

Ważne, aby robić to świadomie.

Dalej nie podoba mi się teza wykorzystywania przez MG przeszłości postaci. Jasne raz kiedyś można takiego cudu dokonać, ale żeby robić z tego regułę. Toż to sprawa podobna do teorii spiskowej. Nie zawsze jest drugie dno.

Innszą sprawą są podawane przez graczy persony znane postaci. Dla mnie jako MG to narzędzia przedewszystkim graczy nie moje.