Na Forum lythii od czasu do czasu wyskakuja zapytania co do numeru 10-tego i klasyczna odpowiedzią jest “on sie robi”

Cierpliwości

Thonahexus jest żywy? Dziewiąty numer ma w stopce datę 2008…

l.

Ja najbardziej tęsknię za “starym” brytyjskim pismem Arcane, które możliwe ze nie treścią, ale walorami produkcyjnymi do dzisiaj bije o głowę wszystkie magi do gier fabularnych.

Opis kilku egzemparzy znajduje sie w bazie na rpg net (http://index.rpg.net/display-search.phtml?key=magazine&value=Arcane&type=pictures), a mi osobiscie brakuje dwóch ostatnich numerów. Można na pojedyńcze egzemplarze natrafić czasami na ebayu, tudzież w sklepach oferujące starze produkty do gier fabularnych. Jeżeli będziecie mieli okazje to polecam się z nimi zapoznać.

Odnośnie nowszych pozycji – Thonahexus, fanzin do Harna dostarcza wszystko to o czym wspomniałeś powyżej z nawiązką, w bardzo przystepnej dla oka oprawie – niestety jedynie do gier low magic fantasy, ale zawsze to coś (http://www.designverket.se/thonahexus/).

Co do napadów nostalgii – to ja ostatnio zaczynam kolekcjonować stare settingi do AD&D o których jedynie kiedyś czytałem w jednym ze starych numerów Mima (numer 7 albo 8). Napiszę pewnie coś o nich niedługo.

Do usłyszenia.

Oj, a czy Gygax z Arnesonem przez przypadek nie grali z dzisiątkami drużyn w jednych settingach?

Co do ignorowania rozwoju: IMHO rozwój daje to, że pojawiają się nowe trendy i sposoby grania. Wynikiem tego jest dużo większy wybór stylów gry. Jeżeli chcesz grać w OD&D, to jest to taki sam wybór, jak granie w Warhammera, In A Wicked Age czy grę o zdychającym wielorybie. A grognardom zwyczajnie nie leżą nowe gry, choć wielu z nich po nie sięgało – przykładem Maliszewski z Grognardii, który tworzył dodatki np. do BESMa.

Moim zdaniem możliwości rozwoju mainstreamowego RPG się wyczerpują. Gry w XXI wieku obejmują większość możliwych konwencji i światów, mamy – jak napisał Yubi – mnóstwo różnych wariantów mechanik. Pozostaje siadać i grać.

PS. Swoją pełną kolekcję Magii i Miecza (komplet aż do 96 roku) zamieniłem za podstawkę do Vampira z Sabatem. Teraz myślę, że był to jeden ze słabszych interesów w moim życiu.

Do obu. I jeszcze do teoretyzowania i wymądrzania się na RPGowcach

A poważniej – posłużę się przykładem. Co parę miesięcy napada mnie nostalgia i przeglądam sobie archiwa Portali i MiMów. Ostatnio taki napad miałem wiosną. Przeczytałem wówczas na nowo wszystko, co w MiMach wyszło do “Strefy Śmierci”. Zawsze strasznie podobał mi się ten pomysł (kampania? setting?) i zacząłem sobie myśleć o broniach, mogących tak zdewastować teren, jak było przedstawione w oryginalnym scenariuszu. Skojarzenie za skojarzeniem przeszedłem na temat “magiczna apokalipsa w fantasy”. Poszukałem, co w tej kwestii było robione na poletku RPG zarówno dawniej (Darksun), jak i ostatnio (np. Sundered Skies). Skończyło się na zakupie SS . Przy okazji obadałem sobie jak wygląda Plot Point campaign oraz jak fajnie zbudować setting do Savage Worlds.

Podczas tego całego procesu, trwającego jakieś 3-4 miesiące, powstały dwa zarysy kampanii, które leżą sobie spokojnie na dysku i czekają, aż przyjdzie na nie pora.

Tak więc inspiracja w postaci Strefy Śmierci doprowadziła mnie nie tylko do wymyślenia własnych kampanii, ale także do kupienia konkretnych produktów.

A tak przy okazji, Savage Worlds w/g mnie to dobra, nowoczesna mechanika do grania oldschoolowego

@Jarl
“dla mnie roleplaying to roleplaying – takie, jak je opisywali, np. Arneson, Gary czy Hargrave – reszta mnie wali, ot wolność opinii.”

Myślę, ze trzeba tu podkreślić tę wolność opinii. Nie ma czegoś takiego jak “prawdziwe RPG”, niech każdy gra jak mu najfajniej. W/g mnie RPG to to, co robią erpgowcy

@Aureus
L5K i Pan Lodowego Ogrodu? Intieresnyje. Opowiedziałbyś pokrótce?

O stary.

Co do książek – faktycznie, książki potrafią elegancko zastąpić metapłoty i settingi. Moja kampania L5K opiera się na kilku motywach wysączonych/bezczelnie zerżniętych z pierwszego tomu Pana Lodowego Ogrodu. I w sumie ze sztandarowym L5K niewiele to ma już wspólnego, ba – po siedmiu sesjach umarł cesarz i zaczął rozpadać się system klanów, ale jakoś gracze nie czują się oszukani.

Dobry pomysł + dobra forma -> dobra inspiracja.