Po zastanowieniu na sucho stwierdziłem, że moje poczucie ograniczenia możliwości akcji wynikało tylko z tego, że nie operowałem mechanika intuicyjnie, jeżeli się ja “wyczuje” a wygląda ze to jest kwestia 2-3 sesji to działa z punktu widzenia gracza tak samo dobrze jak dotychczasowe, po prostu zamiast części niewyraźnych zapisków na karcie postaci masz stosik kart.

Ta mechanika zapewnia, że niezależnie od tego jak drużyna będzie chciała się bawić, czy gamistycznie czy fabularnie to minimalny poziom drugiego stylu gry będzie obecny Bardzo “amerykanskie” podejście

Jest to osobiście dla mnie nowość, ale po raz pierwszy widzę mechanikę w której trzeba się zdrowo postarać żeby wyrugować rozgrywanie fabularne z sesji (nie żebym ja chciał to zrobic)